U staat op het punt MijnHart-acs.be te verlaten.

U staat op het punt om de site MijnHart-acs.be van AstraZeneca België te verlaten. De links die wij op onze site publiceren worden zorgvuldig gekozen. Evenwel vestigen wij uw aandacht op het feit dat de inhoud, de producten of inlichtingen die zich op de websites van derden bevinden noch het eigendom zijn van, noch gecontroleerd worden door AstraZeneca België. Bijgevolg geven wij geen enkele garantie, nemen geen enkele verantwoordelijkheid op en leggen geen enkele verklaring af over deze derden, hun producten of diensten, de natuur of de inhoud van hun websites en hun beleidsmaatregelen en praktijken inzake bescherming van persoonlijke gegevens.

 

Getuigenissen

Mijn huisarts legde me uit dat ik tijd nodig zou hebben om te genezen.

Alain, 64 jaar, kreeg in November 2012 een hartinfarct.

Ik ben zeker dat niemand een hartinfarct ooit echt verwacht, maar het was toch wel het laatste wat ik dacht dat er zou gebeuren die woensdagochtend. Ik vertrok zoals gewoonlijk vroeg naar het werk - ik was redacteur bij een plaatselijke krant, - en hoewel ik een vreemde pijn in mijn borst had, besteedde ik er geen aandacht aan. De pijn werd geleidelijk erger en op de parking van mijn kantoor zakte ik ineen.

De toevalligheden die daarop volgden hebben me zeker het leven gered. Iemand die op weg was naar zijn werk zag me ineenzakken en belde een ambulance. Door hun snelle komst en het feit dat het ziekenhuis slechts 5 kilometer verder was, werd ik een paar uur later al aan mijn hart geopereerd om mijn linker kransslagader terug open te maken.

Hoewel ik in het begin nog bij bewustzijn was en besefte dat ik een hartinfarct had gekregen, gebeurde er zoveel dat ik niet kon nadenken. Het laatste dat ik me herinner is dat ik uit de ambulance werd gehaald en dat ik toen ze mijn naam vroegen, heb geantwoord "wel, ik weet dat ik het weet, maar laat me even nadenken". Daarna was ik zes dagen lang buiten bewustzijn.

Ik moest en ik zou stappen

Het was een paar weken later, toen de morfine was uitgewerkt, dat ik de omvang besefte van wat er was gebeurd. Het was echt een schok om me zo zwak te voelen en zo volkomen afhankelijk te zijn van anderen. Maar ik ben altijd al iemand geweest die gelooft in zijn kunnen en het was terwijl ik daar lag dat mijn vastberadenheid het overnam. Mijn dokter zei me dat ik eerst moest bewijzen dat ik kon stappen voor ik het ziekenhuis zou kunnen verlaten, en dat werd dus mijn missie. Ik verplichtte mezelf om moeizaam de gangen op en af te schuifelen, en daarna de trappen. Aan het eind van die week ging ik naar huis.

Toen begon het harde werk pas echt. Mijn familie was een ongelofelijke steun, maar ik haatte het om zoveel geholpen te moeten worden. Mijn huisarts legde me uit dat ik tijd nodig zou hebben om te genezen. Het zou zes maanden duren voor ik me 'half redelijk' zou voelen en een jaar vooraleer ik 'beter' zou zijn. Dat was enorm ontmoedigend en heel frustrerend.

Ik verliet het ziekenhuis met een draagtas vol medicatie. Ik moest 10 pillen per dag nemen en doe dat nog steeds, maar alles dat me helpt om een nieuwe hartinfarct te vermijden, vind ik goed. Mijn vooruitgang was pijnlijk traag. Ik volgde hartrevalidatie en vond dat van onschatbare waarde. Toen dat gedaan was schreef ik me in bij een plaatselijk fitnesscentrum en ging ik elke dag wandelen. Ik ging ook meer letten op gezond eten. Soms vond ik het moeilijk om mijn nieuwe routine vol te houden, maar mijn vrouw stond altijd klaar om me eraan te herinneren hoeveel ik al had gedaan.

Ik besloot om vervroegd met pensioen te gaan; de boodschap dat mijn tijd als redacteur erop zat, was luid en duidelijk geweest. Maar mijn huisarts had gelijk, na zes maanden voelde ik me 'half redelijk' en begon ik de uitdaging van mijn werk te missen, dus werd ik ambassadeur voor de Hartstichting en startte een klein leercentrum rond media.

Lichamelijk zal ik wellicht nooit meer zo sterk worden als vroeger, maar met de hulp van mijn familie is er geen enkele reden waarom ik mijn geestelijke kracht niet volledig zou terugkrijgen.

Terug naar overzicht getuigenissen